"The Current War" ("Wojna o Prąd")

O czym to jest: Prawdziwa historia rywalizacji Thomasa Edisona i George'a Westinghouse'a o metodę elektryfikacji świata.

Recenzja filmu:

Bardzo, ale to bardzo czekałem na ten film. Od czasów „Prestiżu” mocno interesuję się postacią Nikoli Tesli i uważnie śledzę wszystkie produkcje, w których występuje jego postać (jeśli podzielacie te zainteresowania, to z tego miejsca gorąco polecam serial „Sanctuary”!). I choć Tesla pełni w „The Current War” zaledwie rolę drugoplanową, to i tak byłem bardzo ciekaw tej opowieści – historii wielkiej rywalizacji między Thomasem Edisonem a George’m Westinghouse’m. W wielkim skrócie chodziło o to, jaki rodzaj elektryczności będzie dostarczany w Stanach Zjednoczonych: prąd stały (jak chciał Edison) czy prąd zmienny (jak chciał Westinghouse wspierany przez Teslę). Brzmi jak świetny pomysł na film, prawda? 

I na pomyśle w zasadzie się skończyło. Jeszcze przed premierą film okazał się ostatnią ofiarą hollywoodzkiego producenta Harveya Weinsteina, oskarżonego o przestępstwa seksualne. Skutkiem afery było bankructwo jego firmy The Weinstein Company, która miała wypuścić „The Current War” na ekrany w grudniu 2017. W konsekwencji film trafił na półkę i dopiero po dwóch latach został wyciągnięty, przemontowany i zaprezentowany publiczności już przez nowego dystrybutora. Niestety ze smutkiem stwierdzam, że efekt jest daleki od oczekiwanego (aż strach pomyśleć, jak zła musiała być oryginalna wersja!). Czasem gwiazdorska obsada to nie wszystko! Tak naprawdę to tylko Michael Shannon w roli Westinghouse’a wybił się tu ponad przeciętność. Nicholas Hoult jako Tesla nie pokazał nic specjalnego (gdzież mu do kosmicznej tajemniczości Davida Bowiego z „Prestiżu”!), a i Benedict Cumberbatch powtórzył to, co widzieliśmy w jego wykonaniu w „Sherlocku” oraz „The Imitation Game”. Po pewnym czasie rola aspołecznego geniusza zaczyna się robić wtórna. Mam nadzieję, że Cumberbatch wyciągnął wnioski i zmieni swój repertuar, z korzyścią dla siebie jak i widzów. 

Ale to nie obsada jest największym problemem „The Current War”, tylko tempo. Coś jest mocno nie tak z narracją filmu. Wydarzenia, które powinny nas ekscytować i intrygować, są zwyczajnie nudne. Gdyby nie w miarę znośny finał, uznałbym cały seans za stratę czasu. Zastanawiałem się nad tym długo i myślę, że scenariusz pokrywał zbyt długi okres. Historyczna „wojna o prąd” trwała w latach 1884-1892. To za dużo, by rozsądnie pokazać wszystkie wydarzenia w ciągu dwóch godzin na ekranie. Osobiście wolałbym, by twórcy wzięli jeden konkretny okres czasu, ewentualnie dwa czy trzy, i opisali je bardzie dogłębnie. Coś w rodzaju opisywania jajka od środka, a nie od zewnątrz. Na myśl przychodzi mi w tym momencie „Steve Jobs” – tam scenarzyści wzorowo sprostali karkołomnemu zadaniu przedstawienia postaci twórcy potęgi Apple. To samo warto było zrobić z Edisonem lub Westinghouse’m – może nawet bardziej tym drugim, bo aktualnie mało kto o nim pamięta, choć jego zasługi dla współczesnej cywilizacji są naprawdę ogromne. 

W normalnych okolicznościach dałbym tej produkcji ocenę mierną, ale podwyższam o jednego chomika ze względu na scenografię i świetne realia końca XIX wieku, niebanalne zdjęcia oraz tematykę. Ale i tak uważam, że ta historia zasługiwała na więcej!

Wniosek: Pięknie zrobiony, nudny film.

Czytaj więcej »

"Terminator: Dark Fate" ("Terminator: Mroczne Przeznaczenie")

O czym to jest: Robot z przyszłości próbuje zabić nadzieję ludzkości.

Recenzja filmu:

Mówi się, że lepsze jest wrogiem dobrego. To jedna z mądrzejszych maksym, jakie słyszałem w życiu. Opowieść o tym, jak i czemu powstał „Terminator: Dark Fate” starczyłaby na cały artykuł, więc postaram się ją skrócić do niezbędnego minimum. A zatem: do tej pory w uniwersum „Terminatora” mieliśmy cztery oficjalne filmy, po kolei licząc: „The Terminator”, „Judgement Day”, „Rise of the Machines” oraz „Salvation”. Do tego dochodzi okropnie złe „Genisys”, które miało być rebootem całości i jako takie wpisało się poza chronologię. I tak by zostało, gdyby pewnego dnia James Cameron, współtwórca postaci Terminatora i reżyser pierwszych dwóch filmów, nie przejął z powrotem praw autorskich do franczyzy. Cameron stwierdził, że dotychczasowa trzecia część – czyli „Rise of the Machines” – mu się nie podoba, i postanowił wyprodukować swoją własną wersję. Tak powstało „Dark Fate”. 

Takie kasowanie filmów celem zrobienia swojej własnej wersji zawsze uważałem za nieuczciwe – jest to dla mnie brak szacunku dla osiągnięć innych reżyserów i całej obsady, która stworzyła tamte filmy. Na szczęście kluczowym elementem fabuły wszystkich „Terminatorów” jest pętla czasowa – chodzi o to, że do teraźniejszości przybywają postacie z przyszłości, których teraźniejsze czyny powodują zaistnienie takiej, a nie innej przyszłości. Dlatego też nie widzę przeszkód, by obecnie za „pierwszą” część uznawać stare „Rise of the Machines”, następnie „Salvation”, a potem już lecieć w kolejności: „Terminator”, „Judgement Day” i „Dark Fate”. W ten sposób najnowszy film nie jest nową częścią trzecią, ale piątą. Ale to oczywiście moja własna terminologia. Tyle w kwestii wyjaśnienia! 

Niemniej trzeba podkreślić, że „Dark Fate” jako sequel „Judgement Day” w sposób naturalny będzie zawsze porównywany do starego sequela, czyli „Rise of the Machines”. I w tym porównaniu niestety tegoroczny film przegrywa po całości! No, może z jednym wyjątkiem, a jest nim Linda Hamilton. To wielki przywilej móc zobaczyć, jak na ekran wraca postać uzbrojonej po zęby, wściekłej Sary Connor! Dodatkowo jestem zadowolony z nowego modelu Terminatora, który tym razem (to faktycznie nowość) potrafił dzielić się na dwa samodzielne roboty – metalowy szkielet i „skorupę” z płynnego metalu. Niestety obawiam się, że to koniec moich pochwał. „Rise of the Machines” miało lepsze tempo, sceny akcji (pościg dźwigiem!), a także prawdziwy niewymuszony humor oraz świetnego wroga – „żeńskiego” robota Terminatrix. No i doliczmy do tego niebanalną końcówkę, której chyba nikt się nie spodziewał. Pod tym względem „Dark Fate” jest niestety proste i przewidywalne jak drut. 

Nie oznacza to jednak, że „Dark Fate” uważam za zły film – doceniam techniczną biegłość, w miarę znośne efekty specjalne, grę aktorską czy dialogi. Słowo, którego mógłbym użyć odnośnie podsumowania filmu brzmi: poprawny. Ale to za mało! Od dobrego kina akcji wymagam tej nieuchwytnej iskry, nutki przygody i fantazji, która wciągnie widza w świat historii nie z tego świata. Tutaj… nie czułem nic. Żadnych emocji, a jedynie znużenie. A zacząłem od irytacji, bowiem jedna z pierwszych scen de facto sprawia, że wszystko co działo się w pierwszym „Terminatorze” i „Judgement Day” nie miało żadnego sensu. Po co więc traciliśmy tyle godzin na śledzenie tej historii? 

Wiem, że „Dark Fate” miało być zaczątkiem nowej trylogii, stąd też wprowadzenie nowej głównej bohaterki, młodej Meksykanki Dani (w tej roli Natalia Reyes). Niemniej sądząc po klęsce finansowej filmu, szczerze wątpię w kolejne sequele. O wiele bardziej wolałbym zobaczyć dokończenie wątków z „Salvation”, czyli kolejne epizody postapokaliptycznej wojny z maszynami – i to bym kupił! Ile jeszcze razy mamy oglądać kolejnego złego Terminatora, który cofa się w czasie i dobrego Arnolda Schwarzeneggera, który z nim walczy? Już starczy, naprawdę! 

A może po prostu zostawmy wszyscy franczyzę „Terminatora” w spokoju. Jeśli producenci nie chcą nam dać porządnej wojny z maszynami, ruchu oporu, laserowych karabinów i konstrukcji wehikułu czasu, to niech spadają. Ja się będę cieszył oryginalnymi czterema filmami, a „Dark Fate” jak i „Genisys” sobie podaruję. Hasta la vista, baby!

Wniosek: Niepotrzebna historia, na dodatek pozbawiona ikry.

<<< Sprawdź kolejność oglądania serii "Terminator"! >>>

Czytaj więcej »

"Midway"

O czym to jest: Najważniejsza bitwa morska na Pacyfiku w czasie II wojny światowej.

Recenzja filmu:

Zawsze stałem na stanowisku, że kina batalistycznego nigdy dość. A jeśli dotyczy II wojny światowej to tym bardziej! Tym razem hollywoodzki specjalista od widowiskowej rozwałki na ekranie, czyli Roland Emmerich, wziął na warsztat Bitwę o Midway. Było to kluczowe starcie amerykańskiej i japońskiej marynarki na Pacyfiku, które zdecydowało o dalszych losach wojny w tamtym rejonie świata. Było to też pierwsze i chyba jedyne na taką skalę w historii starcie lotniskowców (trzy amerykańskie kontra cztery japońskie). Dlatego tym bardziej byłem zachwycony, że mogę to zobaczyć na dużym ekranie w pełnej krasie! 

Oczywiście to nie pierwsza opowieść na ten temat – trzeba wspomnieć tu o filmie „Midway” z 1976 roku z Charltonem Hestonem i Henry’m Fondą w rolach głównych. Z kolei współczesny widz myśląc o wojnie morskiej na Pacyfiku ma w głowie przede wszystkim „Pearl Harbor” z 2001 roku. I przyznaję, że pod względem widowiskowości wspomniany film stawia poprzeczkę bardzo wysoko! Gdyby tylko jego fabuła nie była tandetnym melodramatem… Na szczęście tegoroczne „Midway” nie popełnia tego błędu. Akcja filmu również zaczyna się od ataku na Pearl Harbor i obejmuje kolejne półrocze – od lotniczego Rajdu Doolittle’a na Tokio, przez Bitwę na Morzu Koralowym, po samo Midway. Czyli jednym słowem: akcja, akcja i jeszcze raz akcja! Głównym bohaterem opowieści jest Dick Best (w tej roli Ed Skrein), legendarny amerykański pilot bombowca nurkującego, który zapisał się w historii niewiarygodną brawurą i umiejętnościami. I choć bardzo podobała mi się ta postać, to niestety nie mogę się zbyt pochlebnie wyrazić o aktorskich umiejętnościach Eda Skreina. Powiedzieć że jest sztywny jak słup telegraficzny, to nic nie powiedzieć! Jego brak talentu przeszkadzał mi w tym filmie najbardziej – na szczęście to chyba mój jedyny zarzut. 

Na szczęście co popsuł Skrein, to nadrobiła imponująca obsada drugoplanowa. Patrick Wilson (mój ulubieniec!) jako oficer wywiadu, Woody Harrelson jako admirał Nimitz, Luke Evans jako dowódca eskadry bombowców, Aaron Eckhart jako legendarny pułkownik Doolittle, no i okrutnie postarzały Dennis Quaid jako dowódca USS Enterprise. Wow! Takiej kultowej obsady w kinie wojennym nie widziałem chyba od czasów „Cienkiej Czerwonej Linii”. Każdy ze wspomnianych aktorów nie dostał może zbyt wiele czasu ekranowego, ale razem zebrani do kupy stworzyli rewelacyjny efekt. I dokładnie o to chodziło, wszak „Midway” to nie głęboki dramat obyczajowy, ale solidne kino wojenne wysokiej klasy. Sceny nalotów na lotniskowce wbijają w fotel – człowiek się zastanawia, jak to możliwe że ktokolwiek mógł to przeżyć! Owszem, efekty specjalne czasem nie dają rady i widać w nich mocną ingerencję komputerów. Ale jeśli przymkniemy na to oko, będziemy się świetnie bawić, to gwarantuję! 

„Midway” to bardzo dobra opowieść o odwadze, poświęceniu i determinacji. Co istotne, laurka dla amerykańskich sił zbrojnych nie jest w niej aż tak kłująca w oczy, powiedziałbym wręcz że udało się ją odpowiednio wyważyć. Doceniam też, że pokazano na równi okrucieństwo, jak i niewiarygodny heroizm japońskich żołnierzy, który do dziś jest skrajnym przykładem poświęcenia dla ojczyzny. Niemniej, w skali bohaterstwa, to Amerykanie grali w w tej bitwie pierwsze skrzypce. I całe szczęście dla świata!

Wniosek: Świetne kino historyczne. Ogląda się jak dokument!

Czytaj więcej »

"Jurassic World: Fallen Kingdom" ("Jurassic World: Upadłe Królestwo")

O czym to jest: Ludzie próbują wywieźć dinozaury z wyspy zagrożonej wulkanem.

Recenzja filmu:

Podtytuł filmu brzmi „Upadłe Królestwo”. Doskonale podsumowuje on poziom, którego sięgnęła najsłynniejsza kinowa seria o dinozaurach. Jest nawet gorzej niż przy „Zaginionym Świecie”, choć wydawało się to niemożliwe. Być może to wina tzw. „klątwy piątej części” (zauważyliście, że piąta część danego cyklu filmowego jest zazwyczaj najgorsza?). A może po prostu formuła się wyczerpała i goni w piętkę… Tak czy siak, wyszło naprawdę kiepsko. 

Winny numer jeden: fabuła. „Jurassic World” było oryginalnym i świeżym konceptem, zakładającym że park rozrywki z dinozaurami w końcu został powołany do życia. Mieliśmy więc okazję zobaczyć go w pełnym rozkwicie, którego nie powstydziłby się Disneyland, a także obejrzeć jego dramatyczny upadek. Tymczasem w „Fallen Kingdom” wracamy na zrujnowaną wyspę, by potem przenieść się… do stylizowanej na średniowieczny zamek rezydencji pewnego bogacza, gdzie w piwnicy trwa aukcja dinozaurów. Naprawdę nie można było wymyśleć nic atrakcyjniejszego? Co gorsza, obecną od pierwszej części wyspę dinozaurów Isla Nublar postanowiono zdetonować za pomocą wulkanu. No i zgoda, czemu nie, ale naprawdę mamy uwierzyć że najróżniejsze drapieżniki klasy tyranozaurów czy karnotaurów nie miały nic innego do roboty, niż próbować zjeść ludzi w momencie, gdy wokół płyną strumienie lawy i spadają pociski piroklastyczne? No dajcie spokój… 

 Ilość dziur fabularnych w tym filmie przeraża. Ale w porządku, moglibyśmy postanowić że przymykamy na to oko, wszak to popcornowe kino rozrywkowe. Problem w tym, że i tej rozrywki jest jak na lekarstwo. Postacie nie przekonują (Chris Pratt gra na jedną nutę, co zresztą robi we wszystkich swoich filmach), a i Bryce Dallas Howard nie błyszczy – co jest tym bardziej przykre, bo ogólnie to świetna z niej aktorka. Postacie drugoplanowe pominę, bo nie są godne żadnej wzmianki, co dotyczy zarówno „dobrych gości”, jak i złych. 

„Fallen Kingdom” niestety jest kinem zwyczajnie nudnym! Nie dzieje się tu nic godnego uwagi. Dinozaury biegają, żyją, umierają, żyją dalej, źli goście zostają zjedzeni, dobrzy goście czekają na kolejny sequel. Zresztą cały film wydaje mi się być wyłącznie przerywnikiem, by położyć grunt pod szóstą część cyklu, która ma być wielkim finałem (prawdopodobnie). Szkoda tylko, że musieliśmy na to stracić dwie godziny, bo całą treść „Fallen Kingdom” dałoby się zmieścić w jakimś wstępie kolejnego filmu albo coś… Z korzyścią dla czasu i pieniędzy widza. 

A, i jeszcze jedno, taki mały apel do twórców: błagam, skończcie z tworzeniem nowych gatunków dinozaurów! Macie ich tyle do wyboru, a paleontolodzy co rusz odkopują jakieś nowe okazy, naprawdę nie musicie wymyślać dziwacznych hybryd. Dla widza nie ma różnicy, czy bohaterów chce zjeść tyranozaur, raptor czy jeszcze coś innego, dinozaur to dinozaur!

Wniosek: Tak źle napisanego scenariusza nie widziałem od dawna. Nudna szmira!

<<< Sprawdź kolejność oglądania serii "Jurassic Park"! >>>

Czytaj więcej »

"Community"

O czym to jest: Grupa życiowych rozbitków studiuje w college'u dla odrzutków.

Recenzja serialu:

Jest dla mnie wielką zagadką, jakim cudem przez tyle lat nie słyszałem o tym serialu! A to przecież czyste złoto! Nie dziwię się, że ma status kultowej produkcji w USA. Jeśli chodzi o współczesne amerykańskie seriale komediowe, to w Polsce prym popularności wiedzie wciąż „The Big Bang Theory” (na spółkę z „Przyjaciółmi”). Tymczasem „Community”, w mojej ocenie, jest od nich zdecydowanie lepsze! 

Jeśli chodziliście kiedykolwiek na studia, od razu złapiecie klimat produkcji. Akcja serialu dzieje się w college’u, ale nie takim zwykłym, bo tzw. „community college”. To coś w rodzaju „technicznego college’u”, który trwa zazwyczaj dwa lata i można by go w Polsce przyrównać do szkoły policealnej. Zaletą takich szkół w USA jest to, że są tańsze od klasycznego college’u, choć oczywiście ich poziom też jest odpowiednio niższy. Historia „Community” opowiada o takiej szkole dla wszelkiej maści odrzutków, życiowych rozbitków i dziwaków, którzy nawiązują ze sobą relacje quasi-rodzinne i wspólnie stawiają czoła przeciwnościom losu. Wszystko w komediowej konwencji rzecz jasna. Zestawienie głównych bohaterów produkcji zawiera: aroganckiego ex-adwokata wywalonego z pracy za sfałszowanie dyplomu, niespełnioną anarchistkę, kujonkę z problemem narkotykowym, ex-sportowca o mentalności kilkulatka, afroamerykańską „mamuśkę” po rozwodzie, podstarzałego milionera szowinistę oraz autystycznego nerda. Oryginalna gromadka, nieprawdaż? Doliczcie do tego transseksualnego dziekana i demonicznego wykładowcę z problemami psychicznymi, a macie przepis na szaloną jazdę bez trzymanki! 

„Community” jest zabawne, i to oryginalnie zabawne, już od pierwszych scen. Dialogi, gra aktorska (dość wspomnieć, że jedną z ról gra kultowy Chevy Chase, a inną wschodząca gwiazda kina i estrady Donald Glover!), pomysły na odcinki – wszystko zagrało perfekcyjnie. Największą zaletą serialu jest błyskotliwy kolaż motywów popkultury, który zapewnia świeżość i oryginalność formy. Są więc epizody w konwencji kina akcji, horroru, science fiction, westernu, kryminału etc. Moimi ulubieńcami są odcinki „bitew paintballowych”, które – uwierzcie mi – są prawdziwymi krótkometrażowymi dziełami sztuki! A taki na przykład dwuodcinkowiec o bitwie miasta poduszek z miastem koców w konwencji dokumentu o wojnie secesyjnej zasłużył co najmniej na nagrodę Emmy! 

Uwielbiam „Community” za bohaterów, humor i to, że nie traktują widza jak idioty, tylko jak inteligentnego, obeznanego z popkulturą odbiorcę. To pozycja bez dwóch zdań kultowa. Będę do niej wracał! 

#SixSeasonsAndAMovie

Wniosek: Rewelacyjna zabawa formą i konwencją! Rozbawi każdego!

Czytaj więcej »

"El Camino"

O czym to jest: Domknięcie wątków kultowego serialu "Breaking Bad".

Recenzja filmu:

Pamiętacie jeszcze kultowy serial „Breaking Bad”? Jego sława już nieco przygasła, ale to wciąż wspaniały, wybitnie zagrany i głęboko przejmujący kawałek telewizji. Opowieść o nauczycielu chemii, który przekształca się w demonicznego mafiosa i wytwórcę metamfetaminy, nie straciła nic na swojej aktualności. I choć to Walter White (w tej roli niezapomniany Bryan Cranston) był w serialu głównym bohaterem, to równie ważną rolę pełnił jego pomocnik Jesse Pinkman (grany przez Aarona Paula). I to właśnie o nim opowiada film „El Camino”. 

Produkcja stanowi bezpośredni sequel serialu i jednocześnie jego epilog, domykając nieliczne luźne wątki. Kluczowe pytanie w takiej sytuacji brzmi: czy ten film był w ogóle potrzebny? Moim zdaniem – choć wielu się ze mną nie zgodzi – niekoniecznie. I to pomimo faktu, że jestem ogromnym fanem serialu! „Breaking Bad” to dla mnie dzieło kompletne, poprowadzone z wyczuciem i sensem od A do Z. Wszystkie postacie dotarły do celu, wszystkie tajemnice zostały wyjaśnione. Finalny los Pinkmana, choć teoretycznie niepewny, dawał swobodną interpretację i pole dla wyobraźni widza. „El Camino” rusza dokładnie z miejsca, w którym zakończyło się ostatnie ujęcie „Breaking Bad”. Ale nie jest przy tym w żaden sposób odkrywcze czy zaskakujące. Finał przynosi Pinkmanowi dokładnie to, czego mogliśmy się spodziewać. Czy naprawdę trzeba było na to poświęcać aż dwie godziny czasu ekranowego? 

Oczywiście miło było zobaczyć niemal wszystkich istotnych aktorów, którzy pojawili się w serialu (to zasługa licznych flashbacków). Nie mogę też nic odmówić sprawności technicznej twórców. Zdjęcia plenerów Nowego Meksyku są naprawdę imponujące, podobnie jak przejmująca gra aktorska – tu palmę pierwszeństwa oddaję oczywiście Aaronowi Paulowi (ale i mojemu ulubieńcowi, Jessy'emu Plemonsowi w roli Todda). Nie mogę się jednak oprzeć wrażeniu, że całe „El Camino” powstało, by wspomóc podupadającą karierę aktorską Paula i przy okazji zapewnić twórcom i obsadzie towarzyskie spotkanie po latach. Nie jestem przekonany, czy wejście ponownie do tej samej rzeki było dobrym rozwiązaniem. „El Camino” było tylko – i aż – kolejnym odcinkiem „Breaking Bad”. Ja jednak od samodzielnego filmu wymagam nieco więcej. 

Film polecam przede wszystkim fanom serialu. Zwłaszcza tym, którzy dopiero go poznają i będą mieli okazję obejrzeć „El Camino” w ciągu. To zdecydowanie najlepsze rozwiązanie!

Wniosek: W zasadzie niepotrzebny epilog świetnego serialu.

<<< Sprawdź kolejność oglądania serii "Breaking Bad"! >>>

Czytaj więcej »